เวลาเกือบๆตีสองของคืนวันศุกร์ หรือเช้าวันเสาร์

ผับแห่งหนึ่งย่านเอกมัยผู้คนนับสิบต่างเบียดเสียดกันออกมา

...ทุกคืนวันศุกร์...

...แค่ผับๆเดียว...

ผู้คนยังเยอะนับสิบ นับร้อย

ขณะที่พวกเรากำลังอยู่บนแท๊กซี่จะไปต่อ

ถนนสายเอกมัย คราคร่ำไปด้วยผู้คน

......พอเหอะ

เขียนอะไรแบบนี้กะเค้าไม่ค่อยเป็น แต่อยากเขียน

หมดความอดทน พอ...เลิก

ฮ่าๆๆๆๆ

ก็แค่คิดว่าทำไมคนถึงมาเที่ยวกันเยอะขนาดนี้

ผู้คน(อาจจะเกิน)ครึ่งกรุงฯ มารวมตัวกันที่เอกมัยเยอะขนาดนี้

นี่ยังไม่รวม ข้าวสาร RCA หรือที่อื่นๆ อีกนะ

"...ทุกคืนวันศุกร์ ฉันนอนไม่ค่อยจะหลับ

ฉันออกไปเที่ยวกลางคืน ถ้าไปเที่ยวผับฉันคงยืนเต้นคนเดียว..."

เพลงคืนวันศุกร์ ของ Sliva Bastards

หลังจากที่ฟังไปหลายรอบมากๆจนร้องได้

แต่ก็ไม่เคยจะมานั่งดูเนื้อหาของเพลงซักเท่าไหร่

แต่พอกลับจากเอกมัยคืนนั้น

ก็เพิ่งจะเข้าใจความหมายของเพลงๆ นี้จริงๆ

มันเป็นแบบนั้นจริงๆ นะ

ถึงแม้ว่าวันนั้นจะมีเพื่อนๆ ไปเยอะแยะ

แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนไปคนเดียวอยู่ดี

เหงาๆ แฮะ

แล้วมานั่งเพ้อเจ้ออะไรอยู่ได้เนี่ย

คืนก่อนหน้าก็ไปเที่ยวกับพวกพี่ๆ มาเหมือนกัน

พี่ตาล พี่ตั๊ก คุณนีท คุงแพงด้า พี่ทราย

อิ๊บ พี่นนท์ เอิง พี่อังค์

และก็เพื่อนพี่ตาลคนนึงเหมือนจะชื่อพี่เหน่งนี่แหละมั้ง(น่ารักมั่กๆ)

รู้สึกดี ไม่เคยไปกินข้าว แล้วไปเที่ยวกับใครได้สบายใจเท่านี้

เหมือนกับช่วงเวลานั้น ไม่ต้องคิดกังวลถึงอะไรทั้งสิ้น

คืนนั้นไม่ได้คิดอะไร ถึงใคร หรือเรื่องอะไรๆเลย

ปล่อยใจไปกับเสียงดนตรี ท่าเต้นพี่ตาล(พลิ้วๆ) ท่าเต้นพี่ทราย(ฮ่าๆ)

และกับการหัวเราะอย่างเป็นบ้าเป็นหลัง

(ยี้ยี้โดนศอกเจ้ตลอดเลย เจ้เต้นขำสุดๆ)

วันนั้นเป็นวันที่มีความสุขอีกวันหนึ่งนะ

ขอบคุณค่ะ ที่พาไปเที่ยว

ขอบคุณค่ะ ที่เป็นพี่ๆ ที่น่ารัก(รักพี่จริงๆ) อบอุ่น

ถึงจะได้เจอกันไม่บ่อยนัก

แต่ก็คิดถึง เป็นห่วงพี่ๆอยู่ตลอดนะ

ถึงแม้จะปลอบใจใครไม่เป็นแต่ก็เป็นห่วงนะหมู(ก็ไม่รู้จะพูดอะไรนี่นา)

คุณก็อีกคน เป็นพี่สาวที่น่ารักเสมอ(ถึงจะโหดก็เหอะ)

เค เค แค่นี้แหละพอแล้ว

มีไรก็โทรมาได้เด้อ แค่นี้แหละ

บ๊ายบาย